Nowoczesna stodoła

Szczelność powietrzna obiektu to jedna z najważniejszych kwestii charakteryzujących współczesne obiekty.

Wpływa ona w znaczący sposób nie tylko na wysokość kosztów utrzymania obiektu, ale i na jego kondycję w całym okresie użytkowania. Brak szczelności obiektu powodować może niekontrolowane przenikanie ciepłego i wilgotnego powietrza do wnętrza przegród, następnie wykroplenie pary wodnej we wnętrzu przegrody i stopniowe jej zawilgocenie.

Ten proces może prowadzić nie tylko do obniżenia walorów termoizolacyjnych przegrody, ale również do okresowego zwiększania jej objętości (objętości konstrukcji drewnianej), niekontrolowanych ruchów, a w konsekwencji rozwarstwienia połączeń pomiędzy elementami nośnymi. Sam proces niekontrolowanego przepływu wilgoci przez przegrodę może również prowadzić do zagrzybienia konstrukcji. Te obszary występują najczęściej w narożach stref ciepłych, w miejscach gdzie powierzchnia ogrzewana konstrukcji jest znacznie mniejsza od powierzchni nieogrzewanej.
 
Przed przystąpieniem do montażu płyt konstrukcyjnych MFP należy bezwzględnie skontrolować ciągłość membrany paroizolacyjnej na ścianach zewnętrznych, wszelkie otwory, nadszarpnięcia membrany należy bezwzględnie skleić z użyciem taśm systemowych służących do klejenia membran paroizolacyjnych.
 
Membrana paroizolacyjna stanowi granicę pomiędzy „strefa ogrzewaną” a izolacją termiczną. Membranę tą prowadzimy nie tylko po wewnętrznej płaszczyźnie ścian zewnętrznych , ale i po spodniej stronie stropu oddzielającego przestrzeń parteru od przestrzeni nieużytkowego poddasza.
 
Na tym etapie prowadzenia prac należy bezwzględnie połączyć wszelkie, przygotowane wcześniej fartuchy membran paroizolacyjnych z membranami rozkładanymi na płaszczyznach przegród.
 
Membrany przyszywa się do konstrukcji nośnej zszywkami nierdzewnymi, lub ocynkowanymi w rozstawie co ok 15cm, pamiętając o tym, że zszywka ta nie powinna być wbijana poprzecznie, lub wzdłużnie do przebiegu konstrukcji obiektu, a po skosie. Szycie takie zabezpiecza membranę przed rozerwaniem jej w trakcie układania izolacji termicznej, sprawia, że każda ze zszywek przebiega przynajmniej po jednym ze ściegów siatki wzmacniającej, zatopionej w membranie.
 
Zabezpieczenie otworów okiennych za pomocą membrany paroizolacyjnej opisane zostało w dziale powyżej.
 
Operację tą można wykonać również w sposób opisany poniżej.
 
Bryt membrany wycinamy z zapasem sięgającym od krawędzi + zakład fartucha ściany wewnętrznej do krawędzi okna + głębokość węgarka. Membranę przyszywamy wpuszczając ją w światło otworu okiennego. Tak wyłożoną membranę na powierzchni przegrody szczelnie zespalamy z arkuszami membran występującymi poniżej i powyżej. W obszarze węgarka za pomocą taśmy elastycznej zespalamy membranę z elementem konstrukcyjnym. Powierzchnia membraby, lub taśmy zespalającej powinna znajdować się w miejscu w którym docelowo zostanie zamocowana rama okienna. Takie położenie paroziolatora ułatwi zespolenie go z rama okienną.
 
Belki podwalinowe należy również zabezpieczyć za pomocą membrany paroizolacyjnej. Pasy membrany należy szczelnie połączyć z membranami znajdującymi się na nieotworowanej części przegrody. Tu szczególną uwagę należy zwrócić na szczelne wyklejenie narożników wewnętrznych otworów okiennych. Tą niezwykle istotna pracę łatwiej wykonać z użyciem wysokoelastycznej taśmy klejącej.
 
Sugeruje się aby zabezpieczenie otworów okiennych i drzwiowych, ze szczególnym uwzględnieniem prac w obszarze podwalin odbyło się możliwie późno- w okresie poprzedzającym montaż stolarki okiennej i drzwiowej. Prace te wykonujemy w okresie w którym znaczna część prac wewnętrznych jest już zakończona. Pozwoli to na unikniecie uszkodzeń membrany poprzez nadepnięcie, lub przeciąganie po jej płaszczyźnie ciężkich elementów konstrukcyjnych, płyt MFP i belek.
więcej