Architekt:
Fotograf:
Lokalizacja:
Peru
Cegła zamiast wykończenia
Casa Berna rozpoczyna się od prostego odwrócenia przyjętego sposobu budowania. W Peru ceglane mury są zazwyczaj traktowane jako konstrukcyjna baza, którą następnie pokrywa się tynkiem i całkowicie ukrywa. Hiro Arquitectos postanowili pozostawić ten materiał widoczny. Cegłę pokryto jedynie cienką warstwą wapna, która rozjaśnia powierzchnię, ale nie zaciera jej struktury. Nadal można dostrzec układ elementów, spoiny oraz drobne nieregularności wykonania. To właśnie ta decyzja stała się jednym z najważniejszych motywów całego domu.
Dwa odmienne poziomy
Dom o powierzchni 220 m² został ukończony w 2023 roku i składa się z dwóch wyraźnie różniących się części. Parter przyjmuje postać niskiego, jasnego pasa rozciągniętego równolegle do ogrodu. Nad nim pojawia się ciemna bryła pod dwuspadowym dachem. Zestawienie jest mocne, ale bardzo czytelne: dół pozostaje horyzontalny i związany z terenem, natomiast piętro otrzymuje archetypiczną sylwetkę niewielkiego domu.
Dom inspirowany doliną
Forma górnej kondygnacji nie jest przypadkowa. Jej dwuspadowy dach nawiązuje do prostych zabudowań gospodarczych obecnych w krajobrazie doliny. Architekci ograniczyli jednak ten motyw do najbardziej podstawowego konturu. Nie ma tradycyjnego okapu, dachówki ani dekoracyjnych detali. Pozostaje ciemna, niemal graficzna sylwetka dachu i ścian, wyraźnie odcinająca się od jasnego parteru oraz znajdującego się w tle wzgórza.
Bryła zawieszona nad wjazdem
Piętro nie zostało ustawione centralnie na dolnej części domu. Opiera się na jednym końcu parterowej bryły, a następnie wysuwa ponad strefę wjazdową. Ten prosty zabieg dodaje całej kompozycji dynamiki. Masywny z pozoru dom zaczyna pracować poprzez kontrast ciężaru i lekkości, a wysunięta część tworzy jednocześnie osłonięcie dla samochodów. Funkcja i forma wynikają więc z tego samego architektonicznego gestu.
Ogród przedłuża salon
Parter został zaprojektowany w bezpośredniej relacji z ogrodem. Przed długą, jasną bryłą znajdują się zieleń oraz basen, a zadaszony taras staje się naturalnym przedłużeniem strefy dziennej. W lokalnym klimacie może funkcjonować przez znaczną część roku jak dodatkowy salon. Wnętrze nie kończy się więc wraz z linią przeszklenia. Betonowa posadzka kontynuuje się na zewnątrz, wizualnie łącząc kuchnię, jadalnię i część wypoczynkową z tarasem.