Architekt
Sekwencja przestrzeni i widoków
Dom usytuowano na skarpie, na zwieńczeniu podmiejskiego osiedla, w bezpośrednim sąsiedztwie parku krajobrazowego. Architektura świadomie wykorzystuje naturalne ukształtowanie terenu – budynek nie „staje” na działce, lecz jest w nią wpleciony i wspina się po jej nachyleniu. Dzięki zastosowaniu półpoziomów dom prowadzi mieszkańców płynną sekwencją przestrzeni, porządkując funkcje zgodnie z topografią i codziennym rytmem życia.
Najniżej, w obniżeniu terenu, ulokowano garaż oraz strefy techniczne – dyskretne, osłonięte i naturalnie odseparowane od części mieszkalnej. Pół piętra wyżej otwiera się część dzienna: salon, jadalnia i kuchnia tworzą serce domu, rozpięte na panoramiczny widok na park krajobrazowy. Nad garażem, o kolejne pół piętra wyżej, zaplanowano część nocną z sypialniami dziecięcymi – spokojniejszą, bardziej intymną, z wyraźnym oddzieleniem od strefy dziennej.
Budynek oplata widok na park zestawem uzupełniających się przestrzeni: salonem o ekspozycji zachodnio-wschodniej, ogrodem zimowym o ekspozycji południowej oraz strefą spa, która domyka relaksacyjną stronę domu. Ta kompozycja pozwala doświadczać krajobrazu na różne sposoby – od szerokiego, dziennego kadru w salonie, przez ciepłe, doświetlone południem miejsce odpoczynku w ogrodzie zimowym, po bardziej osłoniętą, wyciszoną strefę regeneracji.
Gradacja prywatności jest tu wpisana w sam ruch po domu i działce: im wyżej, tym bardziej mieszkańcy są skryci – dalej od ulicy, głębiej w zieleni i bliżej lasu. Meandrująca bryła, podążając za linią skarpy, jednocześnie wpuszcza światło w kluczowe przestrzenie spędzania czasu, kompensując północną orientację ściany szczytowej salonu. W efekcie powstaje dom, który współpracuje z terenem i krajobrazem: otwarty na widok, a jednocześnie coraz bardziej intymny w miarę zagłębiania się w działkę.