Architekt
Lokalizacja
Münster, Niemcy
Dziedzictwo koszar w Münster
Dom jednorodzinny w Münster w Niemczech był niegdyś częścią rozległego zespołu koszarowego zaprojektowanego w 1913 roku. Choć większość zabudowy została rozebrana na początku XXI wieku, ten budynek zachował swoją obecność w strukturze ulicy, kształtując lokalny krajobraz kulturowy. Pracownia Andreas Schüring Architekten potraktowała jego przebudowę jako proces „płynnej kontynuacji”, w którym historia miejsca nie została wymazana, lecz włączona w nową, współczesną narrację.
Warstwowa historia budynku
Istniejąca struktura nosiła ślady kolejnych epok i interwencji. Pierwotnie dom posiadał jednostronny dach mansardowy, który z czasem ulegał przekształceniom, a w latach 70. dobudowano zdegradowaną dziś przybudówkę. Zadaniem architektów było uporządkowanie tych nawarstwień i nadanie im spójnej formy, bez rezygnacji z ich odrębnej tożsamości. Projekt nie dążył do rekonstrukcji jednego „idealnego” momentu w historii, lecz do harmonijnego połączenia tego, co zastane, z nowymi rozwiązaniami.
Przestrzeń od piwnicy po poddasze
Po usunięciu większości wewnętrznych ścian dom został zorganizowany na czterech poziomach, od piwnicy po nowo utworzone studio na poddaszu. Przestrzeń stała się otwarta i płynna, a naturalne światło zyskało możliwość swobodnego przenikania przez wszystkie kondygnacje. Centralnym elementem układu jest pełnowysokościowa klatka schodowa, poprowadzona wzdłuż bielonej ceglanej ściany, która spaja cały dom w jedną czytelną całość.
Światło jako oś projektu
Schody z ażurowymi stopniami i metalowymi podestami pozwalają światłu z północnych świetlików dachowych swobodnie spływać w dół budynku. Dzięki temu nawet najniższe kondygnacje korzystają z dziennego oświetlenia. Przy wejściu do domu w istniejącej strukturze wycięto wnękę, wyłożoną cegłą odzyskaną z rozebranych ścian wewnętrznych, która prowadzi do otwartej strefy dziennej.
Otwarta strefa dzienna
Salon, jadalnia i kuchnia tworzą jedną przestrzeń, otwartą na ogród poprzez w pełni przeszkloną zachodnią elewację. Historyczna cegła zestawiona została tu z nowymi elementami z drewna, stali i szkła, tworząc wyważony dialog pomiędzy ciężarem materii a lekkością współczesnych dodatków. Wnętrze zachowuje surowy, ale jednocześnie jasny charakter, w którym światło i proporcje odgrywają kluczową rolę.
Prywatność na pierwszym piętrze
Na wyższym poziomie sypialnie i łazienka zostały umieszczone na obrzeżach rzutu. Przestrzenie te oddzielają zasłony oraz zabudowy z jasnego drewna jodły, które pełnią funkcję ścian i schowków jednocześnie. Taki zabieg pozwala zachować elastyczność układu i miękko kształtuje granice pomiędzy strefami prywatnymi a komunikacją.
Szklana latarnia na poddaszu
Najbardziej wyrazistą interwencją projektu stała się transformacja dachu mansardowego. Jego historyczny kontur został wydłużony i otwarty, by zakończyć się przeszkloną formą przypominającą latarnię. Nowe studio na poddaszu otrzymało w pełni oszkloną zachodnią elewację, której geometria nawiązuje do sąsiednich budynków dawnych koszar. Dach został niemal całkowicie zrekonstruowany w technologii hybrydowej z drewna i stali, a odsłonięte belki konstrukcyjne stały się integralną częścią wnętrza.
Dialog z historią miejsca
Forma nowego dachu odwołuje się do jednego z historycznych wariantów koszarowej architektury, tworząc subtelny dialog z projektami z początku XX wieku. Przeszklona latarnia wieńczy całość, wprowadzając do wnętrza intensywne światło i podkreślając przemianę budynku z zamkniętej bryły w otwartą, współczesną przestrzeń do życia i pracy.
Energia i współczesne standardy
Renowacja objęła również poprawę parametrów energetycznych budynku. Przestarzałą izolację z lat 80. zastąpiono nowymi rozwiązaniami, a system ogrzewania podłogowego zasilany pompą ciepła znacząco podniósł komfort użytkowania domu. Dzięki temu historyczna struktura została dostosowana do współczesnych wymagań, bez utraty swojego charakteru.
Ciągłość zamiast zerwania
Projekt Brick to Light pokazuje, że architektura może rozwijać się poprzez kontynuację, a nie radykalne zerwanie z przeszłością. Przekształcony dom w Münster zachowuje pamięć miejsca, jednocześnie oferując jasne, elastyczne i energooszczędne wnętrza. To przykład renowacji, w której historia, światło i nowoczesne materiały tworzą spójną, dojrzałą całość.