Nowoczesna stodoła na wzgórzu
Dom powstał z głębokiej analizy miejsca, ukształtowania terenu oraz zrozumienia oczekiwań inwestora. Dom, który nie dominuje nad otoczeniem a jest w nie wpisany. Mając do dyspozycji kilka hektarów działki z kilkoma pięknymi widokowymi łąkami wybraliśmy miejsce na szczycie wzniesienia, z którego rozpościera się widok na góry, gdzie ściana lasu stała się dopełniającym sąsiedztwem, gdzie wreszcie piękny dąb stał się pretekstem do zaproszenia go do wnętrza domu. Ukształtowanie terenu nie stało się ograniczeniem – przeciwnie, wyznaczyło kierunek kompozycji całego założenia. Budynek został podzielony na kilka przenikających się brył, które naturalnie wpisują się w krajobraz i tworzą sekwencję przestrzeni o różnym charakterze.
Inspiracją była archetypiczna forma domu z stromym dachem, jednak została ona świadomie przekształcona w celu uzyskania dynamiki formy i ciągłości linii prowadzących wzrok. Poszczególne bryły ułożone są pod różnymi kątami i wzajemnie się przenikają tworząc podcienia i tarasy, które stają się częścią wnętrz. Architektura przestała być zamkniętą formą lecz płynnie łączy wnętrza, dziedzińce z ogrodem, lasem czy reprezentacyjnym podjazdem.
Całość poprzez świadome zastosowanie jednego materiału dachów i ścian uzyskała wygląd rzeźby wykutej z skały osadzonej na szczycie wzniesienia, Monolityczna forma została przełamana naturalnym drewnem zastosowanym w strefie wejściowej oraz ścianie tarasu w miejscu gdzie człowiek ma bezpośredni kontakt a architekturą.
Jednym z najważniejszych założeń projektu było świadome operowanie światłem. Duże przeszklenia otwierają dom na najatrakcyjniejsze widoki i pozwalają wnętrzom zmieniać swój charakter wraz z rytmem dnia. Jednocześnie głębokie okapy i wysunięte bryły zapewniają naturalne zacienienie w okresie letnim, ograniczając przegrzewanie pomieszczeń bez utraty kontaktu z krajobrazem.
W projekcie szczególną uwagę poświęcono relacji pomiędzy codziennym życiem mieszkańców a otaczającą przyrodą. Dom oferuje różnorodne doświadczenia przestrzeni – poranną kawę na tarasie zwróconym ku wschodowi, odpoczynek w czasie dnia w cieniu rozłożystego dębu na tarasie czy wieczorne spotkania z rodziną w osłoniętej części ogrodu. Architektura nie narzuca sposobu użytkowania, lecz tworzy warunki do przeżywania miejsca.
Ważnym aspektem projektu jest wykorzystanie drewna jako materiału części mieszkalnej, odsłonięte ściany z drewna księżycowego nadają naturalny charakter domu. Prefabrykowane elementy ścian, dachów i stropów pozwoliły na stworzenie wysokich otwartych przestrzeni, które pomimo swych rozmiarów nie przytłaczają ale stały się łącznikiem między przestrzenią domu a przestrzenią otaczającego krajobrazu.
Choć kompozycja opiera się na prostych, archetypicznych bryłach, ich wzajemne przenikanie nadaje budynkowi indywidualny charakter. To właśnie w tej równowadze pomiędzy prostotą formy, szacunkiem dla krajobrazu i świadomym operowaniem materiałem powstaje architektura, która nie potrzebuje zbędnych elementów, aby wywoływać emocje.