Grafika kategorii
Inspiracje

Nowe życie wiejskiej architektury

W angielskim Herefordshire dawna kamienna stodoła, przez lata wykorzystywana do prac rolniczych, została przekształcona w niezwykły dom rodzinny, w którym historia spotyka się ze współczesną prostotą.

Fot. Pierce Scourfield | Arch. Co&Co Architects

Historia zapisana w kamieniu

Pracownia Co&Co Architects zachowała autentyczny charakter budynku, eksponując jego masywne kamienne ściany, oryginalną drewnianą więźbę dachową i ślady dawnego przeznaczenia.

Fot. Pierce Scourfield | Arch. Co&Co Architects

Tradycyjna bryła współczesne detale

Prosta forma dawnej stodoły, naturalny kamień i łupkowy dach tworzą spokojną kompozycję, którą uzupełniają duże przeszklenia i starannie opracowane drewniane elementy.

Fot. Pierce Scourfield | Arch. Co&Co Architects

Światło przenikające przez historię

Dawne otwory gospodarcze zastąpiono wysokimi przeszkleniami, dzięki którym naturalne światło wypełnia wnętrza i podkreśla piękno zachowanej konstrukcji.

Fot. Pierce Scourfield | Arch. Co&Co Architects

Przestrzeń otwarta aż po dach

Centralnym punktem domu jest imponująca strefa dzienna o wysokości trzech kondygnacji, w której odsłonięte drewniane wiązary nadają przestrzeni wyjątkową skalę.

Fot. Pierce Scourfield | Arch. Co&Co Architects

Dąb spotyka naturalny kamień

Jasne dębowe belki, wapienne tynki i subtelne wykończenia tworzą harmonijną całość, pozwalając zachować autentyczność dawnej architektury.

Fot. Pierce Scourfield | Arch. Co&Co Architects

Antresola ponad strefą dzienną

Wysoko nad kuchnią i salonem pojawiła się przestronna antresola, która wprowadza dodatkowy poziom użytkowy, nie odbierając wnętrzu poczucia otwartości.

Fot. Pierce Scourfield | Arch. Co&Co Architects

Nowoczesność w dawnym gospodarstwie

Jednokondygnacyjne skrzydło z dębową konstrukcją i ciemną drewnianą okładziną tworzy współczesne uzupełnienie kamiennej stodoły.

Fot. Pierce Scourfield | Arch. Co&Co Architects

Dziedziniec otwarty na naturę

Duże przesuwne drzwi szklane łączą przestrzeń rodzinną z wewnętrznym dziedzińcem, tworząc naturalne przejście pomiędzy domem a otaczającym krajobrazem.

Fot. Pierce Scourfield | Arch. Co&Co Architects

Tradycja zaprojektowana na przyszłość

Kilbreece Barn pokazuje, że przemyślana adaptacja historycznego budynku może zachować jego pierwotną tożsamość, jednocześnie oferując komfort i przestrzeń odpowiadające współczesnemu życiu.

Fot. Pierce Scourfield | Arch. Co&Co Architects

Historia ukryta w kamieniu

W malowniczym angielskim hrabstwie Herefordshire, niedaleko doliny rzeki Wye, znajduje się dawna kamienna stodoła, której historia związana jest z rolniczym dziedzictwem regionu. Przez lata budynek służył do młócenia zboża i przechowywania płodów rolnych, stanowiąc część tradycyjnego gospodarstwa należącego do posiadłości Księstwa Kornwalii. Jego architektura była podporządkowana przede wszystkim funkcji. Masywne kamienne ściany, drewniana konstrukcja dachu i charakterystyczne otwory wentylacyjne tworzyły prostą, ale niezwykle trwałą strukturę, która przetrwała kolejne dekady. W 2021 roku nieruchomość wystawiono na sprzedaż, otwierając nowy rozdział w jej historii. Pracownia Co&Co Architects podjęła się przekształcenia opuszczonego budynku gospodarczego w nowoczesny dom rodzinny, którego realizację ukończono w styczniu 2024 roku. Najważniejszym założeniem projektu było zachowanie autentyczności dawnej architektury przy jednoczesnym stworzeniu jasnej, przestronnej i funkcjonalnej przestrzeni mieszkalnej. Zadanie nie należało do najłatwiejszych. Istniejący budynek posiadał dwa duże otwory po dawnych wrotach gospodarczych oraz 32 niewielkie, szczelinowe otwory wentylacyjne, charakterystyczne dla tradycyjnych stodół.

Przestrzeń pomiędzy trzema kondygnacjami

Najbardziej interesującym aspektem przebudowy jest sposób organizacji wnętrz, który pozwolił połączyć otwartość dawnej stodoły z funkcjonalnością współczesnego domu rodzinnego. Architekci zdecydowali się na nietypowy podział budynku, rozdzielając jego przestrzeń nie poziomo, ale pionowo. Jedna część mieści pomieszczenia przeznaczone do wypoczynku i snu, podczas gdy druga została podporządkowana wspólnemu życiu domowników. Takie rozwiązanie pozwoliło zachować imponującą wysokość centralnej przestrzeni, jednocześnie zapewniając odpowiednią prywatność oraz separację akustyczną pomiędzy poszczególnymi strefami. Sypialnie rozmieszczono na trzech poziomach, natomiast główna część dzienna otwiera się na pełną wysokość budynku, sięgając niemal kalenicy dwuspadowego dachu. Dzięki temu wnętrze zyskało niezwykłe proporcje, które pozwalają w pełni odczuć skalę dawnej konstrukcji gospodarczej. Oryginalne drewniane wiązary, o charakterystycznym układzie słupowo-rozporowym, pozostawiono widoczne, nadając przestrzeni wyjątkową głębię. Ich rytm podkreśla geometrię dachu, a naturalny odcień drewna wprowadza ciepło do jasnej, minimalistycznej aranżacji.

Nowa architektura starego dziedzińca

Równie ważnym elementem projektu jest przekształcenie jednokondygnacyjnej części gospodarczej, która została zaadaptowana na dodatkową przestrzeń rodzinną. Architekci potraktowali ją jako okazję do stworzenia bardziej współczesnego fragmentu założenia, który zachowuje związek z tradycyjną architekturą gospodarczą regionu. Dawna okładzina została zastąpiona drewnianą konstrukcją słupowo-ryglową wykonaną ze świeżego drewna dębowego. Masywne słupy i belki tworzą wyraźny rytm elewacji, a ich naturalna, stopniowo szarzejąca powierzchnia nadaje rozbudowie spokojny charakter. Pomiędzy elementami konstrukcyjnymi pojawiają się duże przeszklenia i ciemne drewniane okładziny, których pionowy układ nawiązuje do tradycyjnych budynków gospodarczych. Zastosowanie opalanego drewna pozwoliło uzyskać głęboką, niemal czarną barwę, stanowiącą interesujący kontrast dla jasnych dębowych słupów. Ten zestaw materiałów nadaje nowej części wyrazistą tożsamość, ale nie odcina jej od historycznego otoczenia. Wręcz przeciwnie, architekci świadomie wykorzystali proporcje i charakter istniejącej zabudowy, dzięki czemu nowa część harmonijnie współgra z wolnostojącą stodołą znajdującą się po przeciwnej stronie dziedzińca. Szczególnie interesujące jest zestawienie kamienia, dębu i opalanego drewna. Każdy z tych materiałów reprezentuje nieco inny etap historii miejsca, ale wszystkie pozostają bliskie tradycyjnej architekturze wiejskiej.