Architekt:
Fotograf:
Lokalizacja:
Wentworth, Quebec, Kanada
Architektura pośród kanadyjskich lasów
W kanadyjskim Wentworth, nad brzegiem jeziora i pośród gęstego lasu, powstał Les Épars, niezwykły dom, którego architektura została całkowicie podporządkowana naturalnemu ukształtowaniu terenu.
Dom na wymagającej działce
Pracownia Nathalie Thibodeau Architecte stworzyła rezydencję w miejscu uznawanym wcześniej za niemal niemożliwe do zabudowania, gdzie strome zbocza i skaliste uskoki wyznaczyły charakter całego projektu.
Cztery bryły jeden krajobraz
Zamiast jednego rozległego budynku powstał zespół czterech pawilonów, których rozmieszczenie pomiędzy drzewami przypomina swobodną kompozycję naturalnie wpisaną w leśne otoczenie.
Architektura ukryta w lesie
Dwa niewielkie budynki gospodarcze, mieszczące garaż i pracownię stolarską, ustawiono przy drodze dojazdowej, oddzielając codzienne funkcje użytkowe od prywatnej części mieszkalnej.
Droga prowadząca przez naturę
Wąska leśna ścieżka stopniowo przechodzi w uniesioną kładkę, która prowadzi pomiędzy skalnymi formacjami i pozwala odkrywać architekturę domu z kolejnych perspektyw.
Kamienna podstawa ciemnych brył
Masywny kamienny cokół wyrasta z naturalnego otoczenia, tworząc podstawę dla ciemnych, geometrycznych form, których spokojna kolorystyka harmonijnie współgra z leśnym krajobrazem.
Dom pomiędzy skalnymi wzniesieniami
W kanadyjskim Quebecu, w miejscowości Wentworth, rozciąga się krajobraz pełen jezior, gęstych lasów i skalistych wzniesień, których nieregularne formy nadają temu regionowi wyjątkowy charakter. To właśnie tutaj, na brzegu jednego z jezior, powstał Les Épars, dom zaprojektowany przez pracownię Nathalie Thibodeau Architecte. Jego historia rozpoczęła się od działki, którą ze względu na wyjątkowo wymagającą topografię uznawano za niemal niemożliwą do zabudowania. Strome, miejscami prawie pionowe zbocza, liczne skalne wychodnie i dojrzałe drzewa tworzyły przestrzeń, w której tradycyjne podejście do projektowania wymagałoby znacznego przekształcenia naturalnego krajobrazu. Zamiast jednak wyrównywać teren i podporządkowywać go jednej, rozległej bryle, architekci postanowili wykorzystać jego charakter jako podstawę całej koncepcji. To właśnie istniejące skały, różnice wysokości i rozmieszczenie drzew zadecydowały o ostatecznej kompozycji budynków. Powstało założenie złożone z czterech pawilonów, których pozornie swobodny układ przypomina elementy rozsypane po leśnym zboczu. Każdy z nich otrzymał własną funkcję i znalazł miejsce odpowiadające warunkom terenu.
Architektura odkrywana krok po kroku
Jednym z najbardziej interesujących elementów Les Épars jest sposób, w jaki budynek stopniowo odsłania swoją przestrzeń. Pracownia Nathalie Thibodeau Architecte nie zaprojektowała wejścia jako jednego spektakularnego gestu, lecz stworzyła sekwencję przejść, których charakter zmienia się wraz z kolejnymi krokami. Po przejściu przez leśną kładkę mieszkańcy docierają do wąskiego fragmentu budynku, osłoniętego nisko poprowadzonym dachem. To miejsce celowo zachowuje bardziej kameralne proporcje, tworząc chwilę wyciszenia przed wejściem do głównej części domu. Dopiero po przekroczeniu progu przestrzeń otwiera się na zupełnie nową perspektywę. Przeszklony hol pozwala spojrzeniu swobodnie przenikać przez budynek, odsłaniając las po jego przeciwnej stronie. To zaskakujące przejście pomiędzy bardziej zamkniętym wejściem a otwartą przestrzenią stało się ważnym elementem doświadczenia architektury. Hol pełni jednocześnie funkcję łącznika pomiędzy dwoma głównymi skrzydłami mieszkalnymi, które zostały zaprojektowane z myślą o odmiennych potrzebach domowników. W większym pawilonie znalazła się strefa dzienna, przeznaczona do wspólnego spędzania czasu, spotkań i wypoczynku. Jej najważniejszym elementem jest wysoki sufit podążający za geometrią dachu, który nadaje wnętrzu poczucie przestronności i pozwala w pełni odczuć skalę całej bryły.
Prywatność ukryta w krajobrazie
Najbardziej kameralna część Les Épars znajduje się na niższej kondygnacji, gdzie architekci zaplanowali pokoje przeznaczone dla gości. Ich usytuowanie wynika bezpośrednio z ukształtowania działki i naturalnego podziału budynku na strefy o odmiennym charakterze. Podczas gdy główny poziom mieszkalny otwiera się na rozleglejsze perspektywy lasu i jeziora, niższa część domu pozwala doświadczyć krajobrazu z zupełnie innej wysokości. Tutaj najważniejszą rolę odgrywają pobliskie skały, leśne podłoże i roślinność znajdująca się niemal na wyciągnięcie ręki. Pokoje gościnne zostały zgrupowane z dala od głównych przestrzeni wspólnych, dzięki czemu osoby odwiedzające dom mogą korzystać z większej niezależności. Jednocześnie pozostają połączone z resztą budynku, co pozwala zachować naturalną relację pomiędzy prywatnością a wspólnym spędzaniem czasu. Szczególnym elementem tej części założenia jest kameralny dziedziniec ukryty pomiędzy ścianą domu a naturalną skalną formacją. To przestrzeń o zupełnie innym charakterze niż otwarty taras głównej kondygnacji. Zamiast szerokich widoków na jezioro pojawia się bliski kontakt z fakturą skał, leśną roślinnością i miękkim światłem docierającym pomiędzy drzewami.