Architekt
Fotograf
Hiroshi Ueda
Harmonijna architektura w dialogu z krajobrazem
Budynek został zaprojektowany na delikatnie pochylonym zboczu, pośrodku otwartej łąki, bez sąsiedztwa innych obiektów mieszkalnych. Od samego początku kluczowe było stworzenie domu jednorodzinnego, który zapewni poczucie bezpieczeństwa i stanie się ostatecznym miejscem do życia dla inwestorki. Architektura miała harmonijnie wpisywać się w naturalny krajobraz, odpowiadając na topografię terenu i otwartą przestrzeń. Powstała wizja domu jednocześnie mocnego i kruchego — stabilnego w formie, a jednocześnie subtelnego w relacji z przyrodą, przypominającego w swojej idei współczesną interpretację, jaką oferuje nowoczesna stodoła.
Ze względu na sąsiadującą z działką ulicę, po której kilka razy dziennie poruszają się autokary i samochody, konieczne było zaplanowanie domu w sposób chroniący prywatność mieszkańców. Podniesienie części mieszkalnej pozwoliło otworzyć budynek na wszystkie cztery strony świata, bez ryzyka podglądania wnętrza z poziomu drogi. Projekt domu jednorodzinnego oparto na równowadze pomiędzy otwartością na krajobraz a poczuciem schronienia. Siły działające na zewnątrz — widoki, światło dzienne, natura — zostały zrównoważone z siłami skierowanymi do wnętrza, zapewniając komfort codziennego życia i bezpieczeństwo przyszłej mieszkanki.
Od początku założono kompaktową bryłę domu na planie kwadratu, co pozwoliło spełnić zarówno założenia budżetowe, jak i funkcjonalne. Każde z niewielkich pomieszczeń otrzymało indywidualny charakter, wynikający z kierunku otwarcia i sposobu doświetlenia. „Soto-no-ma”, czyli pokój zewnętrzny, z niskim, płaskim sufitem, optycznie rozszerza przestrzeń ku krajobrazowi, podkreślając kontakt z naturą. Z kolei „Naka-no-ma” — pokój wewnętrzny — zwieńczony jest sufitem w kształcie piramidy, który wprowadza naturalne światło z góry i buduje wertykalne, kontemplacyjne wnętrze. Taki układ tworzy spójną, funkcjonalną architekturę domu, w której światło, forma i krajobraz współistnieją w równowadze.