Architekt:
Lokalizacja:
Trydent, Włochy
Odnowiona chata w dolinie Lozen
W malowniczej dolinie Lozen, pośród zielonych zboczy i gęstych alpejskich lasów, dawna kamienna chata gospodarcza odzyskała życie jako kameralny dom wakacyjny, w którym historia spotyka się ze współczesną prostotą.
Historia ukryta w kamieniu
Pracownia Mimeus Architettura przekształciła budynek pełniący niegdyś funkcję stajni i stodoły, zachowując jego autentyczne kamienne mury oraz charakterystyczną sylwetkę górskiego schronienia.
Tradycja w nowej odsłonie
Masywne ściany wzniesione z łupku i wapienia zostały starannie wzmocnione, a zniszczone elementy drewniane zastąpiono nową konstrukcją, która podkreśla historyczny charakter budynku.
Jasne drewno naturalnego świerku
Nowy dach wykonany z drewna świerkowego wprowadza do wnętrza ciepło i lekkość, tworząc piękny kontrast z nieregularną fakturą starych kamiennych ścian.
Stodoła otwarta na krajobraz
Dawny strych na siano przekształcono w przestronną strefę dzienną, której duże otwarcia pozwalają podziwiać otaczające lasy i zielone zbocza doliny.
Drewniane przesłony pełne charakteru
Charakterystyczne przesuwne panele z jasnego drewna pozwalają otworzyć wnętrze na naturę, a po zamknięciu przywracają elewacji wygląd tradycyjnego górskiego budynku gospodarczego.
Nowa historia kamiennej chaty
W północnych Włoszech, w regionie Trydentu, rozciąga się dolina Lozen, jedno z tych miejsc, w których tradycyjna architektura nadal pozostaje nierozerwalnie związana z otaczającym krajobrazem. Zielone zbocza, gęste lasy iglaste i niewielkie gospodarstwa tworzą scenerię, której charakter przez pokolenia kształtowała bliskość natury oraz codzienna praca mieszkańców gór. Właśnie tutaj znajduje się Spjedhof, dawna chata gospodarcza, którą pracownia Mimeus Architettura przekształciła w kameralny dom wakacyjny. Projekt ukończony w 2024 roku jest przykładem architektury opartej na uważnym odczytywaniu przeszłości i umiejętnym wprowadzaniu nowych rozwiązań bez utraty autentycznego charakteru miejsca. Budynek przez lata pełnił funkcję schronienia dla zwierząt gospodarskich oraz magazynu siana, dlatego jego forma była podporządkowana przede wszystkim praktycznym potrzebom. Masywne kamienne ściany stanowiły trwałą podstawę konstrukcji, natomiast drewniane elementy wyższych partii budynku odpowiadały za jego lżejszą, bardziej otwartą strukturę. Z biegiem czasu naturalne materiały zaczęły jednak wymagać poważnych prac naprawczych. Kamienne mury wzniesione z łupku i wapienia potrzebowały wzmocnienia, a zniszczone elementy drewniane nie nadawały się już do dalszego wykorzystania.
Drewno światło i kamień
Najbardziej interesującą częścią renowacji Spjedhof jest sposób przekształcenia dawnego strychu na siano w główną przestrzeń mieszkalną. To właśnie tutaj projektanci w pełni wykorzystali potencjał istniejącej architektury, zachowując jej charakterystyczną wysokość i otwierając wnętrze na krajobraz. Dawna część gospodarcza, która niegdyś służyła do przechowywania siana, stała się sercem wakacyjnego domu. Masywne kamienne ściany pozostawiono w dużej mierze odsłonięte, dzięki czemu ich nieregularna struktura tworzy wyraziste tło dla nowego wyposażenia. Naturalny łupek i wapień, z których wzniesiono budynek, nadają wnętrzu poczucie trwałości i autentyczności, podczas gdy jasne drewno wprowadza zupełnie inną atmosferę. Nową konstrukcję dachu wykonano ze świerku, którego delikatny rysunek i ciepła kolorystyka pięknie kontrastują z chłodniejszymi odcieniami kamienia. Drewniane deski i belki podążające za geometrią połaci tworzą spokojny, regularny rytm, podkreślając wysokość pomieszczenia. To zestawienie dwóch materiałów stało się podstawą całej kompozycji.
Alpejskie schronienie na nowo
Spjedhof jest przykładem renowacji, w której najważniejsza okazuje się umiejętność zachowania charakteru miejsca przy jednoczesnym dostosowaniu go do zupełnie nowych potrzeb. Dawna stajnia i strych na siano zostały przekształcone w prywatny dom wakacyjny, ale ich historia pozostaje obecna w niemal każdym fragmencie architektury. Projektanci nie próbowali zamieniać niewielkiego budynku gospodarczego w rozległą rezydencję ani nadawać mu charakteru typowego luksusowego chalet. Zamiast tego skupili się na stworzeniu przestrzeni o kameralnej skali, której największym atutem jest autentyczność i bezpośrednia relacja z krajobrazem. Ważną częścią tej koncepcji jest odpowiednie wykorzystanie istniejącego układu funkcjonalnego. Historyczny podział na bardziej masywną dolną część i przestronny strych gospodarczy stał się punktem wyjścia do organizacji nowych pomieszczeń. Główna strefa dzienna zajęła dawny magazyn siana, dzięki czemu mogła wykorzystać większą wysokość i duże otwarcia elewacyjne. W bardziej kameralnych fragmentach budynku znalazło się miejsce na funkcje prywatne i pomocnicze, podporządkowane spokojnemu rytmowi wakacyjnego wypoczynku.