Time BoxGergely Sagi

Projekt ten stanowił poważne wyzwanie architektoniczne, ponieważ dotykał pytania o możliwość wprowadzenia współczesnej architektury do tradycyjnej wioski, w której przez ostatnie sto lat zmiany ograniczały się wyłącznie do wymiany okien i drzwi. Architekci musieli określić, od czego rozpocząć proces projektowy oraz jakie narzędzia architektury współczesnej można zastosować w konserwatywnym środowisku silnie związanym z lokalną tradycją. Kluczowe stało się zdefiniowanie wartości, które należało uszanować i odzwierciedlić w nowym projekcie – relacji z krajobrazem, prostoty formy, lokalnych technik budowlanych i społecznego charakteru przestrzeni – tak, aby nowe funkcje mogły harmonijnie wpisać się w istniejące otoczenie Amazonii, mimo że nie były dla niego naturalne.

Integracja budynków z lokalną społecznością była również koniecznością o charakterze czysto praktycznym, ponieważ miała zabezpieczyć przyszłość pawilonu i całego założenia architektonicznego. Obiekty pozostają nieużytkowane przez jedenaście miesięcy w roku, a jedynie przez krótki okres służą pracom wykopaliskowym, dlatego ich jedyną realną szansą na przetrwanie było wytworzenie poczucia własności wśród mieszkańców. Lokalna społeczność mogła stać się jedynym stałym opiekunem architektury, pod warunkiem że projekt stworzy emocjonalną więź z miejscem i codziennym życiem wioski. W tym sensie budynki – mimo osadzenia w tradycji – realizują ideę bliską temu, czym w innych kontekstach bywa określana nowoczesna stodoła: prostą, funkcjonalną architekturą opartą na wartościach, wspólnocie i odpowiedzialności za przestrzeń.