WONING RDDeclerck-Daels, Architecten

W belgijskim Oekene, pośród sadu liczącego 140 drzew owocowych, powstał wyjątkowy dom, w którym współczesna architektura spotyka się z historią dawnego gospodarstwa.

Drugie życie starej stodoły

Pracownia Declerck-Daels przekształciła istniejącą stodołę w przestrzeń do pracy, a w miejscu dawnego niewielkiego domu zaprojektowała nowy budynek mieszkalny.

Dwie bryły wspólny dziedziniec

Dwa budynki ze stromymi dwuspadowymi dachami tworzą kameralne założenie, którego centrum stanowi otwarty dziedziniec otoczony zielenią.

Tradycja zapisana w materiałach

Elewacje wykonane z cegły pochodzącej z odzysku oraz tradycyjne ceramiczne dachówki nadają obu budynkom spójny, ponadczasowy charakter.

Dom zagłębiony w ziemi

Nowy budynek został obniżony o około pół metra względem poziomu terenu, dzięki czemu pod stromym dachem udało się wygospodarować dodatkową kondygnację.

Widoki pomiędzy koronami drzew

Przemyślane usytuowanie okien pozwala mieszkańcom spoglądać pod rozłożystymi koronami drzew owocowych i odkrywać dalsze perspektywy otaczającego krajobrazu.

Nowa historia starego gospodarstwa

W niewielkiej belgijskiej miejscowości Oekene, położonej w pobliżu Roeselare we Flandrii Zachodniej, znajduje się wyjątkowa posiadłość otoczona sadem liczącym 140 drzew owocowych. To właśnie tutaj pracownia Declerck-Daels Architecten zrealizowała projekt Woning RD, w którym historia dawnego gospodarstwa stała się punktem wyjścia do stworzenia współczesnego miejsca do życia i pracy. Właściciele, Koen i Virginie, dostrzegli potencjał opuszczonej nieruchomości, na którą składały się przestronna stodoła oraz sąsiadujący z nią niewielki budynek mieszkalny. Ich marzeniem było stworzenie domu, który pozwoliłby połączyć życie rodzinne z działalnością zawodową, a jednocześnie zachować bezpośrednią relację z otaczającą zielenią. Szczególne znaczenie miało to dla właściciela zajmującego się projektowaniem ogrodów i krajobrazu, dla którego przyroda stanowi nie tylko zawodową pasję, ale również ważną część codzienności. Architekci zdecydowali się na rozwiązanie, które pozwoliło zachować najcenniejszy element istniejącego założenia, a jednocześnie wprowadzić zupełnie nową jakość przestrzenną. Dawna stodoła została poddana gruntownej renowacji i przekształcona w biuro, natomiast sąsiadujący z nią niewielki dom rozebrano, zastępując go nowym budynkiem mieszkalnym.

Tradycyjne materiały współczesna architektura

Jednym z najbardziej interesujących elementów Woning RD jest sposób, w jaki architekci połączyli tradycyjną formę i materiały z nowoczesnym podejściem do projektowania. Z zewnątrz oba budynki zachowują charakter dawnych flamandzkich zabudowań gospodarczych. Ich proste, wydłużone bryły, strome dwuspadowe dachy i spokojne proporcje przywołują skojarzenia z architekturą, która od pokoleń współtworzy krajobraz tej części Belgii. Architekci świadomie zrezygnowali z efektownych kontrastów pomiędzy starym a nowym budynkiem, wybierając rozwiązania podkreślające ich wzajemną spójność. Zarówno odrestaurowaną stodołę, jak i nowy dom wykończono cegłą pochodzącą z odzysku oraz tradycyjnymi ceramicznymi dachówkami z regionu Boom. Naturalne różnice kolorystyczne materiałów, ich subtelne nierówności i charakterystyczna faktura nadają elewacjom autentyczność, której trudno byłoby osiągnąć przy zastosowaniu całkowicie nowych, idealnie jednolitych powierzchni. Cegła wprowadza ciepłe, ziemiste odcienie, harmonijnie współgrające z zielenią sadu, natomiast dachówki podkreślają tradycyjny charakter obu brył. Ich zastosowanie sprawia, że nowy budynek nie wygląda jak obcy element dodany do dawnego gospodarstwa. Staje się raczej jego naturalną kontynuacją, zachowując przy tym współczesną precyzję detalu. Ważną rolę odgrywa również stolarka okienna.

Jasne wnętrza pośród zieleni

Wnętrza Woning RD zostały zaprojektowane z podobną konsekwencją jak jego architektura zewnętrzna. Ich charakter opiera się na prostocie, naturalnym świetle i starannie przemyślanej organizacji przestrzeni. Architekci nie próbowali dosłownie przenosić rustykalnej estetyki dawnej stodoły do nowego domu. Zamiast tego stworzyli jasne, minimalistyczne wnętrza, w których najważniejszą rolę odgrywają proporcje, subtelne różnice poziomów i nieustanny kontakt z otaczającym krajobrazem. Szczególnie interesujący jest układ parteru. Prostokątna bryła budynku została podzielona na kilka wzajemnie powiązanych stref, ale zamiast tradycyjnych ścian działowych zastosowano delikatne zmiany wysokości posadzki. Salon i kuchnia znajdują się nieco niżej niż jadalnia, dzięki czemu poszczególne części domu zyskują własną tożsamość, nie tracąc przy tym przestrzennej ciągłości. To rozwiązanie pozwala zachować wrażenie otwartości, a jednocześnie w naturalny sposób porządkuje codzienne funkcje. Szczególną uwagę zwraca sposób wykorzystania głębokich wnęk okiennych. Dzięki obniżeniu poziomu podłogi parapety znalazły się na wysokości umożliwiającej wykorzystanie ich jako wygodnych miejsc do siedzenia. W salonie i kuchni stają się one dodatkowymi ławkami, z których można obserwować otaczający sad. Ten prosty detal doskonale pokazuje filozofię całego projektu. Zamiast dodawać kolejne elementy wyposażenia, architekci wykorzystali możliwości wynikające bezpośrednio z konstrukcji i organizacji przestrzeni. Wnętrza zyskują dzięki temu funkcjonalność, ale pozostają oszczędne i pozbawione wizualnego nadmiaru. Największe wrażenie robi jednak wysokość pomieszczeń.