Grafika kategorii
Inspiracje

Schronienie pośród śniegu

Casa en el río Cautín powstała w Malalcahuello, w południowym Chile, jako rodzinny dom wypoczynkowy przeznaczony nawet dla dziesięciu lub dwunastu osób. Otoczenie jest tutaj równie istotne jak sama architektura. Budynek stoi na naturalnej polanie w lesie, w miejscu otoczonym meandrem rzeki Cautín. Iragüen Viñuela Arquitectos wykorzystali istniejące warunki, aby stworzyć kompaktowe schronienie otwarte na światło i widoki, ale przygotowane również na surowe, śnieżne zimy charakterystyczne dla tego regionu.

Fot. Marcos Zegers | Arch. Iragüen Viñuela Arquitectos

Początek już istniał

Projekt miał nietypowy punkt wyjścia. Właściciele rozpoczęli wcześniej budowę innego domu, lecz ostatecznie zrezygnowali z pierwotnej koncepcji. Na działce pozostała jednak stalowa platforma wsparta na punktowych fundamentach. Zamiast ją usuwać, architekci potraktowali istniejącą konstrukcję jako ograniczenie, które może nadać kierunek nowemu projektowi. Jej lokalizacja okazała się zresztą wyjątkowo korzystna, zapewniając dobre nasłonecznienie oraz widoki na otaczający las i rzekę.

Fot. Marcos Zegers | Arch. Iragüen Viñuela Arquitectos

Dom rośnie wzwyż

Istniejąca platforma wyznaczyła powierzchnię, której projektanci nie chcieli dodatkowo powiększać kosztem naturalnego terenu. Program domu o powierzchni 143 m² został więc rozwinięty na dwóch kondygnacjach. Zamiast rozlewać zabudowę po leśnej polanie, Iragüen Viñuela Arquitectos skoncentrowali wszystkie funkcje w zwartej bryle. Rozwiązanie pozwoliło zachować więcej otoczenia w niezmienionej formie, a jednocześnie pomieścić rozbudowany program przeznaczony dla licznej rodziny i jej gości.

Fot. Marcos Zegers | Arch. Iragüen Viñuela Arquitectos

Znajoma forma stodoły

Bryła odwołuje się do archetypu domu pod dwuspadowym dachem oraz prostych zabudowań gospodarczych spotykanych w tej części Chile. Architekci świadomie sięgnęli po formę, która nie wydaje się obca w leśnym krajobrazie. Charakter domu nie wynika więc z efektownej geometrii, lecz z proporcji, materiałów i sposobu otwierania elewacji. Dwuspadowy dach nadaje całości znajomą sylwetkę, jednocześnie dobrze odpowiadając na warunki klimatyczne miejsca.

Fot. Marcos Zegers | Arch. Iragüen Viñuela Arquitectos

Ślady sąsiedniej stodoły

Szczególnie ważna okazała się pobliska, zwyczajna stodoła. To właśnie jej postarzała drewniana elewacja stała się inspiracją dla zewnętrznego wykończenia domu. Deski o szarym odcieniu nawiązują do drewna przez lata wystawionego na działanie słońca, deszczu i śniegu. Podobne barwy można odnaleźć w starych ogrodzeniach, pniach drzew, opadłych gałęziach i gospodarczych budynkach rozsianych po okolicy. Dzięki temu nowa bryła nie próbuje dominować nad lasem, lecz przejmuje część jego naturalnej palety.