Architekt:
Dom, który strzeże prywatności
MAN to dom jednorodzinny w Mansuè, niewielkiej miejscowości w regionie Wenecja Euganejska. Projekt ANK architects opiera się na świadomie zbudowanym kontraście. Od strony ulicy budynek wydaje się surowy, zwarty i niemal niedostępny, ale po przekroczeniu jego granicy obraz całkowicie się zmienia. Za zamkniętą fasadą kryją się przeszklone przestrzenie otwarte na zieleń, dwa ogrody i wnętrza, w których krajobraz staje się jednym z najważniejszych elementów codzienności.
Dwa oblicza architektury
Projekt został zbudowany wokół szeregu przeciwieństw: otwarcia i zamknięcia, ciężaru i lekkości, prywatności i transparentności. Od strony przestrzeni publicznej ogrodzenie, roślinność i zwarta forma domu tworzą wyraźną granicę. Nie pozwalają od razu zrozumieć głębokości działki ani układu pomieszczeń. Dom nie odsłania się przechodniom. Jego właściwy charakter poznaje się dopiero wewnątrz.
Pomiędzy dwoma ogrodami
Budynek ustawiono wzdłuż osi północ-południe, wykorzystując architekturę do podzielenia działki na dwie wyraźnie odmienne części. Ogród od strony ulicy ma bardziej kontrolowany i reprezentacyjny charakter, podczas gdy przestrzeń znajdująca się za domem staje się prywatnym ogrodem przeznaczonym dla mieszkańców. Oba nie funkcjonują jednak całkowicie niezależnie. Łączy je przestrzeń dzienna, której transparentność pozwala prowadzić wzrok przez cały budynek, od jednej zielonej przestrzeni do drugiej.
Salon zamiast granicy
Najbardziej otwartym fragmentem domu jest właśnie strefa dzienna. Jej niemal całkowicie przeszklone ściany sprawiają, że architektura przestaje działać jak bariera pomiędzy ogrodami. Salon staje się rodzajem transparentnego pawilonu, przez który można obserwować zieleń po obu stronach. Światło przechodzi przez wnętrze, a zmieniające się w ciągu dnia widoki zastępują dekoracyjne gesty. Dom pozostaje więc zamknięty wobec ulicy, ale we własnych granicach pozwala mieszkańcom żyć w bardzo bliskim kontakcie z otoczeniem.
Ciężar chroni prywatność
W kontraście do lekkiej części dziennej ustawiono poprzecznie bardziej masywną bryłę mieszczącą strefę nocną. Jej charakter definiuje beton płukany, którego faktura nadaje dolnym partiom budynku wyraźny ciężar. To część bardziej zamknięta, spokojniejsza i chroniąca prywatność mieszkańców. Zestawienie obu stref pozwala odczytać układ funkcjonalny już poprzez samą architekturę. To, co wspólne, jest lekkie i transparentne, natomiast to, co prywatne, otrzymuje bardziej materialną i osłoniętą formę.