Casera GianinCLINICAURBANA

Na wysokości 1650 metrów n.p.m., w sercu włoskich Dolomitów, niewielki kamienny domek wtapia się w górski krajobraz.

Pośród lasów i gór

Casera Gianin stoi przy leśnej drodze prowadzącej z miejscowości Coi na wysokogórskie pastwiska u podnóża Monte Pelmo.

Ślady dawnego życia

Przez lata budynek służył pasterzom jako schronienie, miejsce przechowywania narzędzi oraz schron dla zwierząt.

Architektura zakorzeniona w miejscu

Prosta bryła z dwuspadowym dachem wyrasta ze zbocza, zachowując charakter tradycyjnej zabudowy alpejskiej.

Drugie życie kamiennego domku

Pracownia CLINICAURBANA przywróciła opuszczonemu budynkowi funkcję użytkową, nie odbierając mu autentyczności ani surowego uroku.

Pięćdziesiąt metrów prostoty

Na powierzchni około 50 m², rozłożonej na dwóch poziomach, znalazło się miejsce na podstawowe funkcje górskiego schronienia.

Kamień spotyka naturalne drewno

Masywne kamienne ściany dolnej kondygnacji i drewniana konstrukcja piętra tworzą harmonijną całość.

Historia zapisana w krajobrazie

W dolinie Zoldo, pośród stromych zboczy i lasów, zachowały się niewielkie budynki będące świadectwem dawnego życia pasterskiego. Casera Gianin jest jednym z nich. Powstała w czasach, kiedy górskie pastwiska wyznaczały rytm codzienności, a architektura odpowiadała przede wszystkim na potrzeby ludzi pracujących w wymagającym terenie. Kamienne mury chroniły przed chłodem, drewno pozwalało budować lekkie konstrukcje, a niewielka skala ograniczała ingerencję w krajobraz. Z biegiem lat gospodarcze znaczenie takich obiektów zaczęło zanikać. Dawne łąki stopniowo zarastały lasem, a opuszczone schronienia stawały się niemymi świadkami lokalnej historii. Właśnie w takim otoczeniu pracownia CLINICAURBANA podjęła się renowacji Casera Gianin, traktując istniejącą architekturę jako wartość, którą należy zachować. Zamiast tworzyć nowy obiekt, architekci skupili się na przywróceniu funkcjonalności niewielkiej budowli, której forma od pokoleń współtworzy górski pejzaż.

Nowe życie starych murów

Najważniejszym założeniem przebudowy było zachowanie zewnętrznego wyglądu budynku przy jednoczesnym dostosowaniu go do funkcji prostego schronienia. Choć kamienna i drewniana konstrukcja przetrwała w stosunkowo dobrym stanie, wieloletnie oddziaływanie wilgoci oraz napór ziemi na ściany zagłębione w zboczu wymagały zdecydowanej interwencji. Architekci wzmocnili fundamenty i kamienne mury, wykonali system odwodnienia oraz nową konstrukcję podłogi, która pomaga stabilizować budynek. Warstwa żwiru i ukryte w niej dreny zabezpieczają wnętrze przed wodą przenikającą z otaczającego gruntu. Na piętrze zastosowano izolację z wełny skalnej, wykończoną deskami modrzewiowymi. Szczególną uwagę poświęcono dachowi, którego wcześniejsze pokrycie z falistej blachy ustąpiło miejsca tradycyjnym drewnianym gontom. Wszystkie te działania podporządkowano jednej idei: poprawić trwałość i komfort użytkowania, nie zacierając śladów przeszłości. Nowoczesne rozwiązania konstrukcyjne pozostają dyskretne, a naturalne materiały nadal nadają budynkowi jego charakterystyczny wygląd.

Prostota w górskim wydaniu

Wnętrze Casera Gianin zachowuje ten sam oszczędny język, który definiuje jego architekturę. Układ dwóch kondygnacji nawiązuje do pierwotnego podziału funkcjonalnego, kiedy niższa, kamienna część służyła zwierzętom, a górna, wykonana z drewna, była wykorzystywana przez pasterzy. Dziś parter pełni funkcję wspólnej przestrzeni dziennej, natomiast piętro przeznaczono na odpoczynek i sen. Centralnie umieszczone palenisko staje się naturalnym sercem schronienia, skupiając wokół siebie codzienne czynności. Surowy kamień, jasne drewno i nieskomplikowane wyposażenie budują atmosferę daleką od współczesnego nadmiaru. Nie ma tu potrzeby wprowadzania efektownych rozwiązań ani dekoracji konkurujących z otoczeniem. Najważniejsza pozostaje autentyczność miejsca, wyczuwalna w fakturze starych murów, prostych połączeniach materiałów i kameralnej skali wnętrza. Casera Gianin jest przykładem architektury, która nie potrzebuje radykalnej przemiany, aby zyskać nowe znaczenie. Dzięki uważnej renowacji dawne schronienie pasterzy ponownie staje się miejscem bliskim człowiekowi i naturze, zachowując przy tym swoją historię.