Architekt:
Fotograf:
Lokalizacja:
Cesena, Emilia-Romania, Włochy
Dom na skraju lasu
W malowniczej okolicy włoskiej Ceseny, na rozległej polanie w pobliżu rzeki Savio, powstał dom, który łączy wyobrażenie leśnego schronienia z architekturą współczesnej włoskiej wsi. Treehouse, zaprojektowany przez pracownię Piraccini + Potente Architettura, jest prywatną rezydencją stworzoną dla młodej pary, pragnącej zamieszkać w bliskim kontakcie z naturą. Otaczający budynek krajobraz stał się czymś więcej niż malowniczym tłem.
Mała osada pośród drzew
Najbardziej charakterystycznym elementem Treehouse jest kompozycja trzech wyrazistych brył umieszczonych ponad przeszkloną częścią parterową. Ich proste, geometryczne formy przywołują skojarzenia z niewielkimi budynkami tworzącymi tradycyjne wiejskie osady. Zamiast jednej rozległej, jednolitej bryły architekci zaproponowali układ przypominający skupisko osobnych domków, które zostały połączone wspólną podstawą.
Dwie warstwy jednej architektury
Treehouse opiera się na wyraźnym podziale pomiędzy dolną i górną częścią budynku. Parter został pomyślany jako przestrzeń otwarta, silnie związana z otoczeniem. Duże przeszklenia sprawiają, że ogród i drzewa stają się niemal stałym elementem wnętrza, a naturalne światło swobodnie przenika przez strefę dzienną. Od strony drogi architektura jest bardziej powściągliwa i zamknięta, zapewniając mieszkańcom prywatność.
Drewno beton i szkło
Materiałowy charakter Treehouse wynika z zestawienia trzech podstawowych elementów: drewna, betonu i szkła. Drewniana okładzina górnych brył nadaje im ciepło oraz naturalną fakturę, która dobrze współgra z otaczającą roślinnością. Beton stanowi wizualną i konstrukcyjną przeciwwagę dla lżejszych form piętra, podkreślając stabilność budynku i jego zakorzenienie w terenie.
Przestrzeń otwarta na ogród
Parter domu tworzy strefę dzienną, której najważniejszą cechą jest bezpośrednia relacja z otaczającym krajobrazem. Przeszklone ściany pozwalają spojrzeć na ogród z różnych perspektyw, a zmieniające się światło nadaje wnętrzu odmienny charakter w ciągu dnia. Transparentność tej części budynku nie oznacza jednak całkowitego odsłonięcia życia mieszkańców. Architekci świadomie zróżnicowali stopień otwarcia poszczególnych elewacji, kierując największe przeszklenia ku zieleni, a bardziej osłonięte fragmenty w stronę drogi. Dzięki temu udało się połączyć poczucie przestronności z potrzebą prywatności. Wspólna przestrzeń mieszkalna pozostaje silnie związana z ogrodem, który staje się jej naturalnym przedłużeniem. W ciepłe dni życie może swobodnie przenosić się na zewnątrz, natomiast w chłodniejszych miesiącach duże okna pozwalają nadal doświadczać bliskości przyrody. Dom zmienia się wraz z porami roku, a jego atmosfera zależy nie tylko od architektury, lecz także od światła, roślinności i pogody.