Architekt:
Lokalizacja:
Mibu, Japonia
Dom złożony z domów
House in Mibu projektu Tato Architects wymyka się oczywistemu podziałowi na pojedyncze pomieszczenia i kondygnacje. Zamiast projektować jeden zwarty budynek, architekci stworzyli kompozycję mniejszych form przypominających osobne domy ustawione blisko siebie. Każda z nich ma własną geometrię i wysokość, ale razem tworzą spójną przestrzeń mieszkalną. Rezultatem jest dom, który można odczytywać jednocześnie jako pojedynczy obiekt i niewielką architektoniczną osadę.
Codzienność bez sztywnych granic
Projekt rozwija charakterystyczne dla Tato Architects zainteresowanie przestrzenią, której funkcje nie są jednoznacznie przypisane do zamkniętych pokoi. Kolejne poziomy, podesty i miejsca do siedzenia tworzą bardziej swobodny krajobraz codzienności. Mieszkańcy mogą wybierać przestrzeń zależnie od pory dnia, potrzeby prywatności, światła czy aktualnej aktywności. Komunikacja nie zostaje sprowadzona wyłącznie do korytarzy i schodów, lecz staje się częścią życia domu.
Małe dachy pod dachem
Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów wnętrza są niewielkie konstrukcje o archetypicznych, dwuspadowych przekrojach. Wyglądają jak domy umieszczone wewnątrz większego domu i pozwalają tworzyć bardziej kameralne miejsca bez stawiania klasycznych ścian. Ich dachy i górne powierzchnie również uczestniczą w przestrzeni, stając się dodatkowymi poziomami, półkami, podestami lub miejscami, na których można przebywać.
Przekrój ważniejszy od rzutu
House in Mibu najlepiej rozumieć nie poprzez tradycyjny plan, lecz przez jego przekrój. Wysokości poszczególnych części nieustannie się zmieniają, a kolejne poziomy wzajemnie na siebie zachodzą. Podłoga jednego miejsca może znaleźć się na wysokości dachu innej części. Dzięki temu nawet przy ograniczonej powierzchni użytkownicy otrzymują zaskakująco wiele odmiennych przestrzeni. Dom nie jest prostym układem parteru i piętra, lecz trójwymiarową strukturą.
Drewno porządkuje wnętrze
W tej złożonej kompozycji ważną rolę odgrywa drewno. Widoczna konstrukcja, podesty, schody i zabudowy tworzą wspólny język materiałowy, dzięki któremu przestrzeń zachowuje wizualną spójność. Naturalna tonacja drewna ociepla białe powierzchnie i sprawia, że niewielkie formy wewnątrz domu przypominają meble powiększone do skali architektury. Granica pomiędzy konstrukcją, wyposażeniem i pomieszczeniem staje się celowo nieostra.